Narażone na tę chorobę są przede wszystkim młode osoby.

Chondromalacja rzepki to schorzenie tkanki chrzęstnej; jej spulchnienie a oprócz tego tworzenie się w niej wszelkiego typu ubytków. Wystawione na tę przypadłość są przede wszystkim osoby młode od siedemnastego roku życia do dwudziestu paru lat. Bardzo rzadko rozpoznaje się ją u małych dzieci. Chondromalacja rzepki pojawia się w obrębie stawu rzepkowo- udowego i dotyczy chrząstki rzepki, która zakrywa kość od wewnątrz. Ze względu na to, że rzepka jest pod ścięgnem mięśnia czworogłowego uda, każde napięcie tego właśnie sprawia ruch rzepki. Stąd też u ludzi cierpiących na to schorzenie dźwięk chrupania przy robieniu przysiadów.

Stan zapalny, który jest pierwszym etapem, który nabiera siły przy chondromalacji, bez wątpienia nie przepada za ruchem. Poprzez to też ból, pojawiający się w pobliżu rzepki podczas czynności, o których wspomniałem, często może stanowić 1-szy znak o tym, iż struktura chrząstki rzepki nie jest w dobrym stanie. W miarę upływu czasu obecny tam stan zapalny spowoduje rozmiękanie chrząstki a nawet jej wycieranie. Etap zaawansowany to już zwyrodnienie w stawie rzepkowo-udowym, oraz wyraźne ograniczenie ruchu rzepki. 1-wszym objawem tej dolegliwości częstokroć może być ból z przodu kolana a także odgłos trzeszczenia w trakcie wykonywania rozmaitych czynności dnia codziennego, o czym już wspomniałam, takowych jak np. wstawanie z krzesła. Możemy też zauważyć opuchliznę po przepracowaniu kolana. U niektórych kłopot kończy się po nieco dłuższym odpoczynku, nie znaczy to jednak, iż należy go lekceważyć.

Za każdym razem, kiedy coś w pracy naszego układu ruchu nas zaczyna niepokoić, warto zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, bądź do ortopedy. Powodem tej dolegliwości może częstokroć być upadek wprost na rzepkę, zwyczajne uderzenie się w nią z wielką mocą ale także nadwaga czy też źle przeprowadzony trening. Leczenie tej dolegliwości polega przede wszystkim na farmakoterapii a także dostosowanym indywidualnie programie rehabilitacji. Należy też wziąć pod uwagę zrzucenie kilku zbędnych kilogramów, jeżeli jest tego typu konieczność.

USZKODZENIE ŁĄKOTKI
Jeżeli przyjrzymy się stawom kolanowym spostrzeżemy, iż nie dochodzi w nich do zbyt sporej ilości ruchów. Zginanie, prostowanie, ruch rotacyjny. Tylko tyle. Albo całkiem inaczej. Aż tyle bo, szczególnie jeśli chodzi o zginanie i prostowanie, ruchy te robimy zasadniczo systematycznie. W momencie kiedy siadamy, wstajemy, klękamy… Nasz staw kolanowy naprawdę nie ma chwili przerwy. Łąkotki, chociaż są nieprawdopodobnie sprężystymi i wytrzymałymi na częste przygniatanie tkankami, oczywiście nie są niezniszczalne, bo absolutnie żadna tkanka znajdująca się w naszym organizmie taka nie jest. Łąkotki, ze względu na swe położenie między udową kością a piszczelą mają na celu między innymi przyhamowywać drgania na przykład podczas biegów, stabilizują staw kolanowy, oraz przesuwają obciążenia ze stawów ulokowanych wyżej na stawy umiejscowione nieco niżej.

Do ich uszkodzenia dochodzi najczęściej podczas czynności fizycznych, np. narciarstwa czy też gry w piłkę. Uszkodzenie łąkotki może być także wywołane zwyczajnym przysiadem lub nałożeniem się mikro urazów, które powstawały od dłuższego czasu. Niespodziewany ból kolana po stronie środkowej lub bocznej, narastający podczas treningu lub zaraz po, może dawać dowód na pęknięcie jednej z łąkotek. Ruch kolana jest wtedy znacznie zmniejszony a po jakimś czasie zauważymy obrzęk. Zwykłym objawem przy uszkodzonej łąkotce jest również zauważenie chrupania w stawie oraz wrażenie jego niestabilności.

Typ pęknięcia ortopeda stwierdza w trakcie badania USG kolana lub rezonansu magnetycznego. Jeśli obszar uszkodzenia nie przekracza pięć milimetrów wtedy starcza leczenie nieinwazyjne: nie przeciążanie stawu oraz odpoczynek. Etap odbudowy trwa często parę tyg. Jeżeli pęknięcie zajmuje większy obszar, ortopeda zaleci operacyjne leczenie, które w każdym wypadku jest o wiele bardziej dla nas opłacalne, gdyż mamy znacznie większą pewność, iż ponownie do urazu nie dojdzie tak szybko, co często może się zdarzyć po odbyciu tylko leczenia zachowawczego. Po kilku tygodniach powinno się rozpocząć fizjoterapię, która umożliwi prędzej powrócić do stanu sprzed uszkodzenia łąkotki.

Bardzo dobrze dostosowany program rehabilitacji może zdziałać cuda, jeśli chodzi o powrót do poprzedniej formy. 2 typy uszkodzeń stawu kolanowego. Dwie postaci kłopotu, jakim jest niemożność tego stawu do właściwego funkcjonowania w życiu codziennym. Każdy z nich tożsamo może skutecznie utrudnić zwykłe codzienne czynności, do których należy bez wątpienia chodzenie. Oczywiste jest, iż kolano to 1 z najistotniejszych części ciała. Należy dbać o to, żeby zachować jego sprawność jak najdłużej, ze względu na to zachęcam, by do doktora udać się, gdy tylko coś nas zmartwi, żeby nie było zbyt późno.

Zobacz: pęknięcie łąkotki